Jakiej wizy potrzebuję, Schengen, czy krajowej?

Wjazd i poruszanie się po terytoriom Unii Europejskiej wymaga uzyskania stosownych dokumentów. Sposobem na legalną podróż po zachodniej i środkowej Europie może być wiza Schengen, lub wiza krajowa, jako że obywatele nie wszystkich państw są z obowiązku ubiegania się o nią zwolnieni. Dużą swobodę daje jednak również wiza krajowa.

Kilka dokumentów i strefa Schengen stanie przed nami otworem

Jak wiemy, by uzyskać wizę konieczne jest złożenie wniosku, do którego załączyć musimy szereg dokumentów. Będzie to fotografia, dokumenty uzasadniające cel podróży, wskazujące miejsce zakwaterowania lub środki na pokrycie kosztów ich oraz powrotu, poświadczające ubezpieczenie oraz informacja o zamiarze opuszczenia terytorium państwa przed upływem terminu ważności wizy. Jeśli nasza podróż będzie bardziej rozległa, pojawia się jeszcze pytanie o to, gdzie wszystko to powinno zostać złożone. Sprawa jest prosta, gdy odwiedzić chcemy jeden kraj – wówczas musimy udać się do jego urzędu konsularnego. Jednak gdy ma być ich kilka, należy ustalić który będzie głównym – w razie wątpliwości wskazuje się ten, w którym zamierzamy spędzić największą liczbę dni i to do jego przedstawicielstwa kierujemy swoje kroki. Jeśli zaś głównego wskazać nie sposób, wybieramy ten, który będzie pierwszym celem. Uzyskana wiza pozwala nam na odbycie maksymalnie 90-dniowej w ciągu 180 dni podróży, przy czym czas kilku krótszych się sumuje. Nierzadko jednak jest to za mało więc wiza Schengen nie wystarcza.

Dłuższy pobyt? Potrzebna wiza krajowa

Wizę krajową możemy uzyskać w kilku celach, np. turystycznym, w związku z odwiedzinami, pracą, działalnością gospodarczą, czy studiami, a także w celu realizacji uprawnień związanych z przesiedlaniem się.

Daje ona dużo większą swobodę jej posiadaczowi. Wydawana jest na okres dłuższy niż trzy miesiące i maksymalnie roczny, a uprawnia nie tylko do poruszania się po terytorium danego kraju. W jej ramach możemy odbywać podróże również po innych państwach strefy Schengen (pamiętajmy, że to nie cala Europa), na takich samych zasadach, jak w przypadku pierwszej z omawianych wiz – w sumie wyjazdy te nie mogą przekraczać trzech miesięcy w ciągu pół roku. Trzeba jednak spełniać określone przesłanki, tzn. uzasadnić cel podróży do państwa trzeciego i dowieść posiadania środków na utrzymanie. Nie można także nie figurować w Systemie Informatycznym Schengen jako osoby, którym można odmówić wjazdu, czy w jakichkolwiek innych bazach danych jako te, które mogą naruszyć porządek publiczny, bezpieczeństwo, czy stosunki międzynarodowe.

Należy jeszcze pamiętać, by opuścić terytorium Polski przed upływem terminu dozwolonego pobytu.